.

About

Contact

Travel

Dagenlang wapperde de zwarte cape van Zorro over het toneel en in de gangen van De Meerpaal. Samen met tientallen crewleden bivakkeerden de acteurs in totaal meerdere weken in het theater om zich voor te bereiden op hun eerste voorstellingen. Vol enthousiasme bewonderde het publiek in drie volle theaterzalen de eerste try outs. Het was gelukt om binnen een paar weken een show van formaat neer te zetten.

Favoriet
In vijf jaar is De Meerpaal uitgegroeid tot een van de favoriete plekken voor Nederlandse producenten om hun voorstelling te komen fine tunen. Komend theaterseizoen is het theater van maar liefst tien producties het zogenoemde bouw- en montagetheater, én de locatie waar producenten hun eerste try outs spelen. Nog nooit eerder komen er zoveel theatermakers monteren in Dronten als in dit seizoen.

‘Zo’n productieproces is al spannend genoeg, dus dan is het fijn dat een theater zijn zaken op orde heeft’

Namen als Tineke Schouten, De Producers, Ernst Daniël Smid, Jan en Anny, Next to Normal, Mama Tandoori, Under African Skies, Nabucco, Nijntje de musical en het Orkest van de Koninklijke Luchtmacht, staan in het seizoen 2011-2012 meerdere dagen op de planken in dit Flevolandse theater om te repeteren. Om de laatste puzzelstukjes in elkaar te leggen.

‘Alles wat op papier bedacht is, wordt tijdens de montage samengevoegd,’ vertelt theater- en bioscoopprogrammeur Hilde Scholten van De Meerpaal. ‘Licht, decor, script, regie, choreografie, muziek en spel komen dan bij elkaar. Alles wordt samengebracht tot een passend geheel. Zodat alle puntjes op de ‘i’ staan, op het moment dat het publiek voor het eerst in de zaal zit.’

Gastvrij
Eén van de grote producenten die dit jaar naar Dronten komt om te bouwen en monteren is Erwin van Lambaart van Stage Entertainment. Bekend van Zorro, Mamma Mia, Evita en Tarzan. De musical- en theaterproducent vertelt dat hij graag naar De Meerpaal komt. ‘Als we bijvoorbeeld op het laatste nippertje een studio nodig hebben voor de dansers of voor de musici, dan is die er. En ook het vernieuwde Grand Café, waar cast en crew tijdens een opstart lekker kunnen eten – en de vriendelijkheid van de theatermedewerkers – maken het fijn werken in De Meerpaal. Het is voor ons een veilige en gastvrije plek waar we graag theater maken.’

Een andere bijzondere speler in de theaterwereld is Mark Vijn. Oprichter, producer en algemeen directeur bij Mark Vijn Theaterproducties. Hij maakte al eerder de prachtige voorstellingen Je Anne, Anatevka en Chicago de musical. Dit jaar brengt hij de hilarische voorstelling De Producers op de planken. Mark Vijn vertelt dat De Meerpaal voor hem een ideaal theater is om een productie geboren te laten worden. ‘Het is niet voor niets dat veel theatermakers hun producties willen opstarten in Dronten. De faciliteiten, zowel op theatertechnisch als logistiek gebied, zijn uitstekend. Bovendien is het prettig werken met alle medewerkers. Zo’n productieproces is al spannend genoeg, dus dan is het fijn dat een theater zijn zaken op orde heeft.’

Murw was hij. Tien weken lang lag zijn pasgeboren derde kind op de intensive care van het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. De jaren daarvoor had hij maanden achtereen op de planken gestaan met verschillende theatervoorstellingen. Eerst met schrijver Joost Zwagerman (1998), later met dichter Bart Chabot en columnist Martin Bril (2005 en 2008). Sferen en indrukken over de theatertijd én de periode in het ziekenhuis heeft Giphart verwerkt in zijn nieuwe boek. ‘Waar ik ook ben en met wie ik ook omga: bewust en onbewust ben ik altijd gespitst op humorvondsten. Wat me achteraf het scherpst bij zal blijven van een moment in de wachtkamer is de volstrekte humorloosheid die zich van me meester maakte.’

Humaan relaas
IJsland vertelt het tragikomische verhaal van een cabaretier die geen grappen meer wil vertellen. Het boek gaat over een inmiddels volwassen geworden Giph (lees: Gif); een man die alle waarden in zijn leven weggeslagen ziet worden. Giph is de rode draad door veel romans van de Utrechtse schrijver. Boeken met een soepele, beeldende, eigen stijl die lezers aan zich bindt. Zijn nieuwe pil gaat opnieuw over beschaafdheid, liefde en vriendschap. Het is een humaan relaas over wat mensen elkaar aandoen en bevat minder seks en luim dan andere Giphart-boeken.

En dat terwijl humor volgens de schrijver een ondergeschoven stijlfiguur is in de Nederlandse literatuur. ‘Grappen zijn een signaal dat er iets mis is. De schrik-reactie daarop maakt taboes zichtbaar’, schreef Giphart eerder in ‘Phileine zegt sorry’. Toch krullen de mond-hoeken ook nog regelmatig bij het lezen van IJsland.

In het boek gaat Giph samen met cabaretiers Ludo en Egon, eerder een personage in ‘Ik omhels je met duizend armen’, naar IJsland om letterlijk en figuurlijk af te koelen. Het trio noemt zichzelf dealer van de lach, maar na de moeizame geboorte van zoon Bent is de humor ver te zoeken in het leven van Giph. Zelfs zo ver dat hij luim gaat ontleden. ‘Tegenwoordig lachen mensen gemiddeld nog maar zes minuten per dag en dat is beduidend minder dan in voorgaande decennia. Door te lachen ondergaat het menselijk lichaam een chemische reactie. Lachen wapent de mens tegen virussen en kwaadwillende cellen. Ook komen er pijnstillers vrij en wordt de bloeddruk verlaagd.’

Flitsen
Het idee voor zijn nieuwe roman had de schrijver in een flits. ‘Ik heb meerdere flitsen per dag. Maar dat hoeft niet te betekenen dat er altijd een verhaal uit voort vloeit.’ Voor IJsland had Giphart twee flitsen. De eerste had hij in de stadsschouwburg in Enschede waar hij een try-out had samen met Chabot en Bril. Tegelijkertijd stonden drie andere kleinkunstenaars in de uitverkochte grote zaal. ‘Eén van de beste cabaretgroepen die Nederland ooit heeft gehad.’ Maar wat uit vriendschap begonnen was, en waar ze veel succes mee hadden gehad, was verdwenen. ‘Ze stonden op het podium ontzettend grappig te zijn met z’n drieën, maar achter de schermen was de liefde voorbij. Dat greep mij aan. Dat je soms op een punt komt in je leven dat je moet beslissen om te stoppen met de dingen die je ooit leuk hebt gevonden.’

De tweede flits zag hij toen zijn pasgeboren derde kind op de intensive care lag; nu gelukkig helemaal gezond. In het ziekenhuis zag hij een stel van een jaar of twintig met hun eerste kind. ‘Zij stelden allerlei vragen aan de artsen waarvan ik dacht: die zijn zelf nog kinderen.’ Een nieuwe roman was geboren. ‘Het verhaal in het ziekenhuis moet mooier worden door het gedoe tussen de jongens.’

Vervangouders
Terug naar het echte leven. Mede-theaterperformer Bart Chabot wordt tijdens het schrijven van dit artikel behandeld aan een goedaardige tumor in zijn hoofd, Martin Bril is inmiddels helaas overleden aan de gevolgen van kanker. Giphart, die wees is (zoals omschreven in ‘Ik omhels je met duizend armen’) moest dan ook even slikken toen hij het nieuws hoorde van Chabot. ‘Heel vreemd, heel confronterend. Zeker omdat Martin en Bart ouder zijn dan ik stelden ze zich soms als een soort vervangouders op. Er waren weken dat ik mijn vrouw en kinderen minder zag dan hen. We hebben samen veel meegemaakt.’ De scène uit IJsland in het Stadhouderlijk Hof in Leeuwarden refereert naar deze tijd.

Het hotel was een combinatie van een paleis en een bordeel. Bordeauxrood tapijt aan de muren, lambrisering, hemelbedden, plafondspiegels, Griekse zuilen en allemaal hadden we pontificaal een jacuzzi in onze suite. De voorstelling die we die avond hadden gespeeld was losgekomen van de grond, we hadden onze toeschouwers meegenomen naar de buitenste sferen van het universum en de goden van de onbeperkte glorie. Maar zoals dat volgens de wetten van het theater gaat: hoe beter de show, hoe stiller we ons na afloop voelden; hoe harder we werden teruggeworpen op de richels van de goot.

In het hotel kregen we plotseling een aanval van milieubewustzijn. En zo stapten we bij het ingaan van de nacht samen in één ruisende jacuzzi. Het water in het bad stroomde bijna over, maar dat deerde niet. We bubbelden in het bubbelende water met de wijn in onze glazen en we hieven onze glazen op onze poging mensen in den lande te verpozen met onze woorden. Ludo noemde ons ‘vertegenwoordigers in troost’ en Junior sprak van het heilige vuur. Woe (narigheid) to the ones who are alone.

Alles in vriendschap is echt. We waren ongewis van de dingen die onafwendbaar zouden komen, maar die nacht, in die stad, in dat bubbelbad, in dat gezelschap vrienden zijn we waarachtig jongensachtig gelukkig geweest. Het was voorbij eer we er erg in hadden.

www.ronaldgiphart.nl
www.uitgeverijpodium.nl

[kader]
Voorspel
Bekijk het videodagboek over het schrijfproces – ‘het pielen en kutten’ – van IJsland op www.giphart.nl/tag/ijsland.

IJsland
De hoofdpersonen in IJsland noemen zich handelaren in humor. Al meer dan twaalf jaar verkopen ze het publiek van hun cabaretvoorstellingen avond aan avond plezier en luim. En zo leuk is dat helemaal niet. De komische gebroeders Ludo en Egon worden op hun tocht langs de Nederlandse theaters, cafés en skyboxen, vergezeld door hun aangever en tekstschrijver Giph. Na hun zesde succesvolle tournee worden de mannen, die behoorlijk op elkaar zijn uitgekeken, door hun impresario Junior meegenomen naar het ijskoude IJsland. Daar moet de passie worden hervonden. Dit is zeker bij Giph hard nodig. Na het mislukken van zijn relatie met Samarinde, een heftige verliefdheid op de Friese jonge vrouw Teaske (lees: Tieske) en de zeer moeizame geboorte van zoon Bent, stelt hij zich de vraag: waarom zou je het publiek aan het lachen proberen te maken, als het lachen je zelf is vergaan?

Benieuwd hoe het afloopt met Giph? ‘Over vijf jaar komt er weer een nieuw boek over zijn leven.’

Meester-kok Sergio Herman (40) is opnieuw uitgeroepen tot beste chef van Nederland door het gerenommeerde culinaire tijdschrift Lekker. Restaurantgids GaultMillau gaf begin november al voor het tweede jaar de maximale score van twintig punten, wat gelijk staat aan drie Michelinsterren. Herman is slechts de tweede ter wereld en de enige in de Benelux die deze uitzonderlijke waardering mocht ontvangen. Binnenkort wordt bekend of Michelin hem weer bekroont tot Neerlands beste chef. Volgens kenners moet het raar lopen, wil de Zeeuw zijn nummer één-status in de ‘eredivisie’ verliezen.

Restaurant Oud Sluis staat in het Zeeuws-Vlaamse  dorpje Sluis en is gevestigd in een authentiek pand aan de kleine Beestenmarkt. Winkelend publiek struint voor de dagelijkse boodschappen rondom het luxe etablissement, dat tachtig tot negentig couverts per dag serveert. Mensen die in dit culinaire walhalla willen lunchen of dineren, moeten weken, zo niet maanden van te voren reserveren.

Territorium
Wie binnentreedt bij Oud Sluis waant zich in een andere wereld. De bezoeker ervaart meteen een weldaad van rust. Uiterst vriendelijke gastheren en -vrouwen heten de klanten welkom. Het restaurant, verbouwd in 2009, is modern en warm ingericht. Met de touch en flair van Sergio Herman zelf. Balkenplafond en muren zijn ivoorwit. Op de vloer robuust eikenhout. Zwarte hoogglans pilaren reiken naar het plafond. Achter een breed, zwevend, matglazen raam is de witte brigade druk in de weer. Dit is het territorium van Sergio Herman en zijn koks. Hier wordt de meest uitzonderlijke kookkunst van Nederland met een bijna onmenselijke precisie bereid.

Sergio’s culinaire loopbaan begon in 1988, toen hij tijdens zijn studie aan de hotelschool in Brugge stage ging lopen bij Kaatje bij de Sluis in het Overijsselse Blokzijl. In die tijd ontdekte Sergio de passie en drive voor het vak. ‘Ik kon net een stapje harder dan de rest.’ Toen had hij nog niet voor ogen dat hij later de zaak van zijn ouders zou overnemen. Zijn grootvader begon Oud Sluis ooit als cafébistro. Zijn ouders maakten er een befaamd       mosselrestaurant van. ‘Klassiek en puur’, vertelt hij met zijn Zeeuwse accent, een bijzondere mix tussen het harde Hollands en het zachte Vlaams.

Tijdens zijn jeugd kreeg hij de meest uiteenlopende smaken met de paplepel ingegoten. ‘Uit eten gaan en toprestaurants bezoeken deed ik al op jonge leeftijd. Ik wist al vroeg het verschil tussen bieslook, dragon en basilicum.’ Zijn eigen kinderen hebben nog niet zo’n verfijnde smaak als hij destijds. ‘Maar ze moeten wel alles proeven’, vertelt de trotse vader. Zijn oudste zoon Boy is elf, dochter Moon is vijf. De jongste is Noah van bijna twee, die hij samen kreeg met zijn vrouw Ellemieke Vermolen. De drie kinderen staan met een tatoeage op zijn onderarm vereeuwigd. ‘Om me eraan te herinneren wat belangrijk is in het leven.’

Prikkelen en pushen
De afgelopen twintig jaar heeft de nuchtere Zeeuw zich ontpopt tot de exceptionele kok die hij nu is. Culinair recensenten bestempelen hem als vernieuwend, enthousiast, ontzettend creatief, snel, origineel en rechtdoorzee. Veeleisend voor zichzelf en voor zijn medewerkers. ‘Zonder passie heeft iemand hier niets te zoeken. Je moet gewoon keihard je best doen. Het is rammen en doorgaan. Zeventig uur per week.’ De huidige keuken van Oud Sluis is één groot gastronomisch experiment. Een continue zoektocht naar originaliteit. ‘Elke dag begin ik opnieuw. Ik gooi mezelf constant voor de leeuwen. Ik heb die vernieuwingsdrang nodig om mezelf te blijven prikkelen en pushen. Het boeit me niet om altijd hetzelfde te doen.’

Gedurende het gesprek – tijdens de hectiek van de lunch – houdt hij voortdurend in de gaten wat er zich in de rest van het bedrijf afspeelt. Hij is een perfectionist die voor de buitenstaander constant de controle lijkt te willen hebben en die in zijn denken meestal vijf stappen verder is dan de rest. Is dat niet ontzettend vermoeiend? ´Natuurlijk. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn omgeving. Maar ik kan het nu al beter doseren dan vroeger. Ik ben ouder geworden, heb meer rust gevonden, kan beter relativeren.’ Meteen daarna: ‘Er zijn mensen die lang sparen om hier te kunnen eten. Misschien wel iemand uit het dorp of iemand die uren in de auto heeft gezeten. Ik ben het aan hen verplicht om op het allerbeste niveau te koken. Ik doe geen concessies. Alleen het allerbeste is goed genoeg.’

Geloof
In 1995 kreeg Oud Sluis zijn eerste Michelin-ster, vier jaar later de tweede. De ultieme bekroning van drie sterren kreeg Sergio Herman in 2005. ‘Toch had ik alle drie keer het gevoel dat ik er nog niet klaar voor was. De eerste jaren werkte ik met te weinig personeel; organisatorisch was ik nog niet zo sterk.’ Sinds twee jaar heeft de topkok naar eigen zeggen pas écht geloof in eigen kunnen. ‘Ik ben nu meer getraind, meer voorbereid. Heb een grotere organisatie en een meer ervaren team om mij heen. Probeer mensen nu gelijk bij mijn denkproces te betrekken. Daardoor houd ik meer tijd over voor het ontwikkelen van nieuwe gerechten.’

Dagen, weken, soms zelfs maanden is hij bezig met de ontwikkeling van zijn kookkunst. Zijn kracht is emotie vertalen in smaak, de zelfontwikkelde vakkennis, de prachtige composities, het gebruik van de nieuwste keukentechnieken en de bijzondere streekproducten. Fameus zijn Sergio’s platte Zeeuwse oesters: op zes verschillende manieren bereid. Inspiratie doet hij op in wereldsteden. ‘Soms heb ik het ineens. Andere keren speelt een idee weken door mijn hoofd. Ik leef sowieso volgens de seizoenen. Als ik weet dat een product eraan komt, vormt zich al een verhaal in mijn gedachten. Zo ontstaan automatisch nieuwe gerechten.’

Over enkele jaren wil hij de balans opmaken. ‘Want op deze manier word ik geen zestig.’ Wat hij gaat doen, weet hij nog niet. Misschien opent hij wel een Pure City in zijn geliefde stad Antwerpen, vergelijkbaar met de brasserie die hij afgelopen voorjaar opende in de badplaats Cadzand: Pure C resto-bar (hoogste nieuwe binnenkomer GaultMillau met 16 punten/één ster). ‘Ik wilde mijn visie en smaken toegankelijk maken voor een groot publiek. Het is belangrijk dat mensen kunnen genieten, ook voor een leuke prijs. Maar voorlopig ben ik nog lang niet klaar met Oud Sluis.’

www.oudsluis.nl

Waar de meeste designmerken kubistische modellen hanteren, gaat Artifort voor organisch. Zachte, afgeronde vormen zijn de handtekening van het Nederlandse label. ‘Het is net even iets anders,’ vertelt Kees Tol van Artifort. De detaillering is uitgesproken. Stijlvol en bijzonder. ‘Ik denk niet dat je deze vormen tegenkomt bij andere merken in dit segment. Onze denkwijze is niet standaard.’

Passie en gedrevenheid zijn de sleutel tot succes bij Artifort. De meubelfabrikant in Schijndel werkt met jonge, enthousiaste ontwerpers die de visie van Artifort begrijpen en uitdragen. Vormgevers die creatief met meubelen omgaan. Producten die toepasbaar zijn op de huidige manier van leven en werken. ‘Het groene bloed, onze huiskleur, stroomt door de aderen van alle medewerkers. Er is altijd een manier om iets te realiseren. Wat dat betreft is dit een zeldzaam bedrijf.’

Pionier
Het innovatieve uiterlijk is een weerspiegeling van de vooruitstrevende technieken die het Nederlandse merk gebruikt. De focus in de ontwerpen ligt op functionaliteit, comfort en kwaliteit. Gecombineerd met de esthetisch verantwoorde vormgeving en innovatief gebruik van materialen.

Artifort verkoopt meubelen in dertig verschillende landen. Negentig procent van het productieproces wordt uitgevoerd in Nederland. Uniek, meent Kees. ‘Wij schromen niet om met nieuwe technieken te komen. Wij investeren continue in nieuwe technologie om de kwaliteit van onze producten te waarborgen. Daarmee zou je kunnen zeggen dat wij een pionier zijn op dit gebied.’

Kracht van het designlabel is onder andere de manier van stofferen. Dat gebeurt driedimensionaal. ‘Zodat alle naden perfect lopen. Het zijn net die kleine details die het verschil maken.’ Met elk model is men acht uur bezig. De gebruikte stoffen zijn essentieel. Soms ogen ze heel chique. Maar met een werkje lijkt het al snel heel fris.

De namen van de meubelstukken van Artifort zijn opvallend. Ieder item krijgt standaard een cijfercombinatie. Maar doordat winkeliers en consumenten zelf associaties kregen met de interieurstukken, ontstonden er ‘koosnamen’, die nu officieel door de fabrikant worden gehanteerd. De merknaam Artifort is zelf bedacht door het meubelbedrijf en is afgeleid van het Latijnse woord ‘ars’ dat kunst of kunde betekent en ‘fortis’ dat staat voor sterk of krachtig. Ook het woord ‘comfort’ is terug te vinden in de merknaam.

Een van de bekendste modellen van Artifort is de Ribbon Chair, een ontwerp van de Franse vormgever Pierre Paulin. ‘Een fraai voorbeeld van toegepaste kunst. Er is geen fauteuil op de markt die er op lijkt.’ De Ribbon Chair maakt deel uit van de National Gallery of Victoria in Melbourne en staat in de permanent collectie van het Museum of Modern Art in New York.

In 1960 schreven Pierre Paulin en Artifort designgeschiedenis met de introductie van de Orange Slice. Vanaf het begin een groot succes en sindsdien onafgebroken in de Artifort-collectie. Artifort viert dit vijftigjarige jubileum met een speciale editie. Deze heeft een parelchromen onderstel en is verkrijgbaar met twee verschillende exclusieve stoffen van de Zweedse stoffenfabrikant Väveriet. De jubileum Orange Slice is verkrijgbaar vanaf september 2010 tot april 2011.

Globus
Voor de toekomst wil het meubelbedrijf meer tijdloze meubelen ontwikkelen. Meesterstukken van de toekomst. Zoals de Globus, ontwikkeld door Michiel van der Kley in samenwerking met Gispen. Een prijswinnende, all-in-one werkplek met een werktafeltje en een comfortabele draaistoel. Flexibel, mobiel, multifunctioneel, ruimtebesparend en op maat te maken. De Globus die het bedrijf ontwierp voor Björn Borg is rood en heeft de lijnen van een tennisbal. ‘Door de diverse toepassingen, zoals een touchscreen en een geluidsinstallatie, krijgt Globus alle aandacht die hij verdient over de hele wereld.’

[kader]
Artifort
De fundamenten voor Artifort zijn gelegd door Jules Wagemans. Hij vestigde zich in 1890 in Maastricht als behanger en stoffeerder. Jules’ zoon Henricus bouwde het bedrijf uit tot een bekende meubelfabriek . De doorbraak komt begin jaren dertig door de toepassing van de Epeda-binnenvering. Deze combineert een hoog niveau van comfort en grote duurzaamheid. Met de komst van de binnenhuisarchitect en meubelontwerper Kho Liang le in 1958 verandert er veel. Zijn vooruitziende blik, grote kennis van het ontwerpvak en internationale contacten zijn niet alleen bepalend voor de successen in de jaren zestig en zeventig, maar hebben hun invloed tot op de dag van vandaag.

Maurice Elst raakte al tijdens zijn studententijd verknocht aan Vale do Lobo in de Algarve. Inmiddels is hij vastgoeddirecteur van één van Europa’s meest exclusieve golfresorts.

Maurice (37) was tijdens zijn studententijd al meerdere keren op Vale do Lobo geweest door zijn bijbaan als golfleraar voor reisorganisaties. De jaren daarna bleef hij over het luxe Portugese golfresort praten. Als verrassing nam zijn huidige vrouw, toen nog zijn vriendin, hem een weekend mee naar het resort. Daar op het strand besloten ze in Portugal te gaan wonen en verhuisden. ‘We hadden zo’n klein budget dat het hele verhaal ook maar een week had kunnen duren. Toch wonen we inmiddels alweer zo’n twaalf jaar in dit prachtige Zuid-Europese land.’

Samen met een Deense compagnon richtte Maurice in 1999 International Realty Group (IRG) op, dat uitgroeide tot marktleider in Portugal voor woningen in het luxe segment en heeft kantoren in de Algarve, Estoril, Lissabon, Londen en op Madeira. IRG is tevens aangesloten bij het makelaarsnetwerk van veilinghuis Christie’s. Toen Maurice na ruim tien jaar besloot te stoppen met IRG – ‘Ik ben nog jong en wil mezelf graag blijven ontwikkelen’ – belde de topman van Vale do Lobo of hij directeur wilde worden van de vastgoedafdeling.  

Passie
‘Het is altijd een droom van mij geweest om hier te beginnen. Mijn passie voor mooie huizen en golfresorts komen samen in deze geweldige baan. Het is een van de meest prestigieuze golfresorts in Europa. De klanten zijn mooie mensen met prachtige levensverhalen en ik werk met een heel mooi product dat iets toevoegt aan de kwaliteit van leven’, vertelt de Tukker – een van de grootste FC Twente-fans die er is – met een volle glimlach.

Op de twee schitterende achttien holes golfbanen worden jaarlijks ruim 70.000 rondjes golf gespeeld. Het park is 47 jaar oud, telt 500 hectare en 1500 luxe appartementen en villa’s in de prijsklasse van een half tot 15 miljoen euro. Bekende Nederlanders zoals John en Linda de Mol, Willem van Kooten, Ronald Koeman en Louis van Gaal hebben er al jaren een huis.

Inhouse experts van de vastgoedafdeling doen alles voor de klant. Van het ontwerp van het huis tot en met de laatste fase van de bouw. ‘We leveren de huizen sleutelklaar op met tuin, zwembad en meubels. Geheel volgens de wensen van onze klant.’

Dorp
Vale do Lobo is meer een luxueus dorp dan een golfresort. Er zijn altijd mensen op het resort, elke dag van het jaar. Daardoor heeft het een bijzonder en actief sociaal leven. Inmiddels koopt de derde generatie families er een woning. Mensen die op het park zijn opgegroeid in het tweede huis van hun ouders of grootouders. Die familiaire sfeer is tevens te proeven tijdens ons bezoek. Maurice wordt constant gegroet. ‘Ondanks het grote sociale leven is het hier zeker geen commune. Mensen die hun privacy waarderen, zitten hier ook goed.’

Passie. Maurice gebruikt het woord vaak tijdens het gesprek. ‘Je moet uit het leven halen wat erin zit. Je leeft maar één keer. Dus als je de keuze hebt om je droom te verwezenlijken, moet je dat doen.’ Hartstocht in zijn werk is een voorwaarde voor hem. ‘Ik wil mij vast kunnen bijten in mijn job. Ik zit nu op een plek die ik fantastisch vind.’

Al was het wel een test om weer onder een werkgever te werken na ruim tien jaar zelfstandig ondernemer te zijn geweest. Vale do Lobo heeft bovendien een hele andere dimensie met ruim 250 vaste werknemers. Toch voelt hij dezelfde drive en inzet als bij zijn eigen bedrijf. ‘Ik durf te zeggen dat ik alles doe wat in mijn mogelijkheid ligt om het onze klanten naar de zin te maken.’

Maurice is de enige buitenlandse directeur van Vale do Lobo. Een voordeel, meent de expat. Omdat hij al meer dan een decennium in Portugal woont, begrijpt hij de lokale cultuur heel goed. Bovendien komt 90 procent van de bezoekers van Vale do Lobo van buiten Portugal, dus hij is een goede schakel tussen de verschillende culturen op het park.

‘Ik doe wat mij goed lijkt, zorg ervoor dat alles klopt en doe geen valse beloftes. Portugezen zijn hele vriendelijke, dienstbare mensen; het past bij ze om een ander te helpen. Bijna als een soort onderdanigheid. Maar dat houdt ook in dat ze soms moeilijk nee kunnen zeggen. Daar moet ik ze nog wel eens mee helpen. Heldere communicatie en een correct verwachtingspatroon zijn ongelooflijk belangrijk in ons vak.’

Sardinië
De toekomstplannen van Vale do Lobo en Maurice zijn ambitieus. Komende jaren wil het golfresort uitbreiden met een vijfsterrenhotel, een nieuw clubhuis, extra exclusieve winkels en 500 luxe villa’s. Daarnaast bestaat het voornemen om in de toekomst een golfresort op het Italiaanse Sardinië te starten. Volgens Maurice een eiland met enorm veel potentie.

Zou hij ooit weer in Nederland willen wonen? ‘Je waardeert je land veel meer wanneer je het verlaat’, antwoordt hij. Nederlanders hebben veel zekerheden volgens hem. Daarmee doelt hij niet alleen op het sociale vangnet, maar ook op het typisch Nederlandse verenigingsleven en faciliteiten voor kinderen en ouderen. ‘Maar ik besef me dat het moeilijk zal zijn om me weer in mijn thuisland te vestigen na zo’n lange tijd. Er is veel veranderd de afgelopen jaren. Bovendien voel ik me helemaal lekker hier. Maar ik sluit niets uit in het leven.’

Blijvend afvallen door gezond eten. Tv-kok Mathijs Vrieze (30) deed het. ‘Je kunt beter wekelijks een halve kilo verantwoord afslanken dan een halve kilo per week aankomen.’

‘Wat is er niet leuk aan voedsel. Doe je ogen dicht en proef,’ vertelt Mathijs Vrieze vrolijk. Eten is volgens de Noord-Hollander een ondergeschoven kindje in Nederland. Zonde. ‘Want er zijn zoveel verschillende mooie, pure smaken.’ Eten is gezelligheid. Een ritueel dat je in ons land eigenlijk alleen terugvindt tijdens de avondjes barbecue in de nazomeravonden. ‘Dan merk je dat mensen het toch leuk vinden.’

Schok
Mathijs was 23 toen hij op zijn verjaardag uit nieuwsgierigheid op de weegschaal ging staan. ‘Ik wist wel dat ik te zwaar was, ik moest tenslotte elke keer een maatje groter aanschaffen, maar toch was het een schok.’ Als professioneel kok wist hij heus wel dat hoe hij voedzaam moest koken. Maar hij miste één ding: discipline.

‘Als dessert kun je ook prima een vruchtensorbet eten in plaats van een crème brulee. Haal gezonde dingen in huis of neem net even een kleiner stukje entrecote – als je toch graag elke dag vlees wilt eten. Dan sta je al één-nul voor. Er is voor alles een oplossing.’ Volgens Mathijs is voedzaam eten een must voor een fit leven. ‘Ik voel me nu veel lekkerder dan toen ik me iedere dag helemaal vol at.’

Maar liefst 30 kilo viel hij af, de promoter van voedzaam, bewust, goedkoop, makkelijk, gevarieerd en lekker koken. In drie jaar tijd. ‘Alleen door een bewust voedingspatroon kun je blijvend afvallen. Je lichaam heeft vijf jaar nodig om aan de nieuwe eetgewoontes te wennen. Pas dan is het je lifestyle geworden.’ Vanuit de natuur willen de vetcellen in het lichaam namelijk de eerste vijf jaar weer terug naar hun oorspronkelijke niveau. De reden waarom je lichaam van diëten – het weglaten van noodzakelijke voedingsstoffen – een enorme klap krijgt en mensen vaak achteraf weer extra aankomen. ‘Je kunt beter wekelijks een halve kilo verantwoord afslanken dan een halve kilo per week aankomen.’

Out of the blue
De Nederlandse Jamie Oliver is al vanaf zijn vijftiende druk in de weer in de horeca. Het was zijn jongensdroom om chef-kok te worden. Dat hij enkele jaren geleden ineens ging koken voor de RTL4-programma’s Eten&Daten, Puur Smaak en RTL Vandaag kwam ‘out of the blue’.

Mathijs verbaast zich soms nog steeds over de media. ‘Wij hadden onze bruiloft heel stil gehouden, maar opeens wist iedereen het!’ We spreken hem een maand nadat hij in het huwelijksbootje is gestapt met zijn grote liefde Niels. Hun vierweekse huwelijksreis naar Bali was heerlijk. Ook daar deed hij kookinspiratie op. Zoals de gember-kaneelthee die de spijsvertering bevordert. ‘En je kunt het ook nog zelf maken. Hoe makkelijk is het.’

Naast presentator van RTL4-kookprogramma’s is Mathijs kookboekenschrijver, receptenbedenker en kok op diverse kookworkshops door het hele land. Toch heeft hij niet het gevoel dat hij in een hype zit en over een tijdje een time out nodig heeft zoals tv-persoonlijkheid en afslankgoeroe Sonja Bakker, voor wie hij een jaartje recepten heeft bedacht.

‘Ik heb het gevoel en vertrouwen dat ik nog twintig jaar door kan gaan. Het is mijn passie en mijn missie om mensen uit te leggen hoe voedsel werkt in hun lichaam, en ze te enthousiasmeren om zelf gezond te leren koken. Als je het écht wilt, dan kan het, ik heb het zelf meegemaakt.’

Goede weg
Mathijs beleeft veel lol aan het inspireren van mensen om op een nieuwe manier te koken. Ieder dag stromen er via Twitter, Hyves of zijn site berichtjes binnen van personen die veel baat hebben bij zijn eerste en tweede kookboek. ‘Daar krijg ik ontzettend veel energie van. Ik ben blij dat ik de kans krijg om mijn verhaal te doen, daar wil ik mee door gaan.’ Het voelt voor hem dan ook als een compliment dat ook diëtisten bijna dagelijks zijn boek bestellen. ‘Dan weet je dat je op de goede weg zit.’

[kader]
Nieuw kookboek
Dat koken met dagverse producten niet duur en toch luxe kan zijn, presenteert Mathijs Vrieze in zijn derde boek. Inclusief tips, voorbeelden en een weekmenu om een voedzaam eetpatroon te ontwikkelen. Mooie gerechten met verse ingrediënten voor ongeveer twee euro. Makkelijk te bereiden en gevarieerd. Gezond en (prijs)bewust koken kost 9,95 euro en ligt vanaf dinsdag 12 oktober in de winkels.

Mail & Win
Mathijs Vrieze, Wellnessresort De Zwaluwhoeve en Lourens J.C. geven tien keer het boek ‘Zwaluwhoeve & Mathijs op culinaire ontdekkingsreis: met tien gezonde streekgerechten’ weg. Meedoen? Kijk op www.lourens.nl/mailwin.

Sinds enkele jaren is Van der Gang Herenkleding uit Dokkum kledingsponsor van sc Heerenveen. Zijn liefde voor de club ontstond ruim tien jaar geleden, toen klasgenoot Corien Oenema hem mee nam naar een wedstrijd. Hij voelde dezelfde affectie als tijdens andere sportevenementen in Friesland, zoals het kaatsen en het skûtsjesilen. ‘Dat typisch Friese gevoel kreeg ik bij sc Heerenveen ook. Dat zijn momenten dat je naar sport kijkt met kippenvel op je armen.’

Tijdens die eerste kennismaking met de Friese voetbalcultuur schetste Corien een toekomstvisie: Van der Gang kleedt sc Heerenveen, zie je het al voor je? ‘Stiekem heb ik er toen wel over nagedacht, maar ik had nooit verwacht dat het ook echt zou lukken.’ Toen directeur Jan van Erve hem vroeg of hij de clubkostuums wilde leveren, was zijn gevoel meteen goed.  

Lef
1873. Het jaartal pronkt in het logo en op de gevel van de herenmodezaak in het Noord-Friese stadje. Een familiebedrijf, opgezet door overgrootvader Wiebe. Zelf stond Jan-Michiel al op jonge leeftijd in de weekenden in de winkel. Op zijn achttiende ging hij reeds mee op inkoop. Toen hij in 1998 de zaak van zijn ouders overnam was hij eigenlijk nog maar een broekje van 23. ‘Het kwam op mijn pad en ik ben blij dat ik er voor gekozen heb. Ik kijk met plezier op die periode terug.’ Hoewel hij indertijd elk dubbeltje moest omkeren, lukte het hem met veel power en een enorme drive toch de zaak voort te zetten.

Jan-Michiel weet inmiddels alles van maatpakken en dresscodes. Een klant koopt bij Van der Gang Herenkleding meer dan een kostuum. Hij gaat voor functionaliteit en een goede indruk. Een goed advies over hoe en wanneer het pak gedragen kan worden en hoe het mooi te houden, krijgt de klant er gratis bij. Sc Heerenveen past volgens de ondernemer bij dat serviceniveau, de kwaliteit en het grotere marktgebied dat hij ambieert.

De Dokkumer is op verschillende manieren verbonden met sc Heerenveen. Ten eerste als supporter. ‘Dat was voor mij een primaire voorwaarde om sponsor te worden.’ Sinds vier jaar is hij official supplier van het clubkostuum en sinds drie jaar bestuurslid van de Ondernemers Sociëteit. Alles wat hij doet, moet goed voelen. ‘Ik ben trots op deze club. Dus wil je er graag wat voor doen.’

Sc Heerenveen heeft de meeste vrijwilligers en de grootste businessclub van het betaalde voetbal in Nederland. ‘Dat geeft al aan hoe de regionale verbondenheid is. Een gemeenschappelijk gevoel dat mensen door heel Friesland delen.’ Als er bij Heerenveen iets opgezet wordt, dan wordt dat van boven tot beneden gedeeld. Door iedereen en met elkaar. ‘Dat spreekt mij aan bij deze voetbalclub. Die traditie wil ik mede in stand houden. Het past bij ons lange-termijn-denken. Heerenveen is voor veel mensen hun lust en hun leven. Iedere keer als ik al die auto’s weer zie aan komen rijden bij het stadion, geeft mij dat een goed gevoel. Het is een evenement om naar uit te kijken, waar je mensen treft die gelijk gestemd zijn. Soms komen supporters zelfs even om de hoek kijken bij onze winkel: Dus jullie steunen onze club! Die betrokkenheid vind ik bijzonder mooi.’

Oprecht
Ook in zijn bedrijf gaat de ambitieuze ondernemer voor loyaliteit en de lange termijn. ‘Dat maakt onze manier van het benaderen van de klant heel anders. Het moet gemeend zijn. Ik vind het oprecht leuk om mijn klanten weer te ontmoeten.’ Jan-Michiel en zijn team zijn nauw betrokken bij alles wat ze doen. Neem de vaste klant die zij tippen als er iets moois binnenkomt wat goed bij diegene past. Of als een bruidegom een pak koopt voor zijn bruiloft en ze even langs gaan om de das te strikken. ‘Je merkt dat mensen dat prettig vinden en wij vinden het mooi om te doen.’

Voor de spelers, technische staf, directie en het management van sc Heerenveen heeft Jan-Michiel een donkerblauw kostuum geselecteerd van super 120 stretchkwaliteit met een ivoorkleurige voering. Het overhemd heeft donkerblauwe knopen, die goed te combineren zijn met de clubdas. Iedereen krijgt zijn eigen pak, voorzien van eigen naamlabel. Alles wordt door Jan-Michiel op het individu aangepast. Cut-to-the-bone van Van der Gang Kleermakers. De set wordt afgemaakt met donkerbruine schoenen van Greve met een rode voering. ‘We leveren alleen iets dat aansluit bij wie wij zijn’, vertelt de ambassadeur van maatwerk. ‘Het moet in alle opzichten passen.’

Toen Eek en compagnon Ruijgrok afgelopen winter gingen kijken in de oude keramiekfabriek van Philips in Eindhoven – gaten in het dak en afgebladderde bruine verf aan de muren – hadden ze niet veel woorden nodig. ‘Dit is de plek waar we de rest van ons leven spijkers in onze eigen muren zullen slaan.’

Verhuizen was om praktische redenen noodzakelijk geworden. De oude loods aan de Nuenenseweg in Geldrop werd te krap. De sfeer, het formaat, en de wijze waarop alle functies ondergebracht kunnen worden in het nieuwe pand leken direct volmaakt. ‘We verhuizen van een vissenkom naar een aquarium. De nieuwe gebouwen op Strijp-R lijken voor ons bedoeld.’  

Het nieuwe onderkomen wordt in oktober tijdens de Dutch Design Week geopend. Tienduizend vierkante meter bruto vloeroppervlak pronkt op de plattegronden. ‘We hebben de ruimte om ons verder te ontwikkelen.’ Er zal plaats zijn voor een veel grotere showroom, een winkel, een galerie, een restaurant en de verhuur van ateliers. Kortom een cultureel en creatief centrum. Een concept waarin het hele proces van ontwerp tot verkoop en distributie plaatsvindt onder één dak.

Afvalhuis
In het nieuwe pand kan Piet Hein Eek een lang gekoesterd project beginnen: de ontwikkeling van een afvalhuis. ‘Ik heb het al een aantal keer geprobeerd. Maar steeds strandde ik door ruimtegebrek.’ Het afvalhuis moet het eindstuk worden van de afvalperiode. Gemaakt met restanten van hun eigen productie. ‘Iets wordt vaak pas afval als het te duur is om er iets mee te doen. Omdat de arbeid te duur is. Iedereen weet dat grondstoffen schaars worden. Maar de mensen die zich daadwerkelijk aanpassen, zijn op de vingers van één hand te tellen. Als je er goed over nadenkt, zijn er voldoende alternatieven. Die niet alleen goed zijn maar ook mooi.’

Producten die niet perfect zijn, kunnen toch aan onze gevoelens van esthetiek en functionaliteit voldoen, is de boodschap van Piet Hein Eek. Hij werd wereldberoemd met zijn meubels en gebruiksvoorwerpen van sloophout en restmateriaal uit industrie of natuur. Ze drukten een stempel op zijn werk. ‘Ik wilde het anders doen. Werken volgens de omgekeerde wereld. Het bleek een enorm goede vinding.’ Op de vraag of hij wist dat zijn bedenksel een succes zou worden, antwoordt hij zonder omhalen: ‘Ja’.

‘Elke richting creëert een tegenrichting. Er is behoefte aan een andere manier van kijken, zeker in deze economische tijden. Waar door vijftigplussers wordt gedacht dat de moraal van de jeugd van tegenwoordig weg is, denkt de jeugd dat je het niet alleen maar goed doet als je zo min mogelijk doet voor zoveel mogelijk geld. Maar dat het werk ook leuk moet zijn en dat er naast werk ook ander zaken van belang zijn.’ Volgens Eek de enige manier om een herhaling van de huidige crisis te voorkomen en een alternatief voor de toekomst te vinden.

Bij het afvalproject heeft Eek de economische wetten omgedraaid: arbeid kost niets en grondstoffen zijn goud waard. Uit het keurslijf en zoals het volgens hem in de toekomst zal zijn. Toch hangt aan zijn eigen producten wel een prijskaartje. ‘Je koopt eigenlijk iemands aandacht. Een relatief groot deel van de prijs is ook daadwerkelijk de kostprijs. Soms duurt het jaren voordat een product helemaal is ontwikkeld.’ Piet Hein Eek wil een duurzaam, creatief, begrijpelijk en waardevol product bieden. Een ontwerp waarbij de techniek, het materiaal en het ambacht centraal staan.

Hieperdepieper
Zelf zegt hij: ‘Mijn vrouw en ik zijn spullenmensen, we leven er zelfs van, maar wij hebben geen koopdrang.’ Winkelen doet hij nooit. Behalve rondlopen in Berlijn, want dat is volgens hem een vriendelijke stad. De avond voor het interview was de ontwerper nog naar een veiling geweest. Voor de inrichting van het restaurant en de winkel van het nieuwe pand. ‘We kwamen helemaal hieperdepieper thuis. We hebben zúlk mooi antiek gekocht. Voor een ongelooflijk lage prijs.’ Treurig, zo vindt hij. ‘Omdat het eigenlijk heel veel waard is. Daar hopen we ook wat aan te veranderen. Antiek is ook mooi.’

Het restaurant – met een ‘routierachtig’ en een à la carte gedeelte – wil de designer gaan inrichten met een steeds veranderende combinatie van antiek en modern meubilair. Een organische mix en voor iedereen herkenbaar. Net zoals bij zijn ontwerpen wil hij in het restaurant precies doen wat goed is. Met pure materialen en technieken, zoals in de Italiaanse en Japanse keuken. ‘Niet te ingewikkeld en recht door zee. Het moet gewoon een kloppend verhaal zijn.’

In het nieuwe pand wil Piet Hein Eek zich nadrukkelijker op de consument richten. Omdat zijn dealers volgens hem lang niet een volledige collectie kunnen tonen. Daarnaast gaat de ontwerper in een eigen winkel producten verkopen die ondergewaardeerd zijn in Nederland en die in essentie stroken met zijn eigen filosofie. ‘Klassieke en betrouwbare merken, waarvan het design klopt.’

Met zijn winkel wil hij laten zien dat de combinatie van verscheidene dingen mooi kan zijn. Van sprookjesboeken tot Casio-horloges en een kwaliteits afwasborstel in zes verschillende kleuren. ‘Daar kwam mijn vrouw mee aankakken. Nuttig, leuk en perfect passend bij ons concept. We willen ons niet laten belemmeren door wat je wel of niet hoort te verkopen.’

Grote droom en inspiratiebron voor de ontwerper is om nog een lasersnijder of een waterstraalsnijder aan te schaffen. Want machines bieden weer nieuwe kansen en mogelijkheden.’ Je kunt dan onorthodox experimenteren, de rand van je eigen mogelijkheden opzoeken. Je kunt er allerlei materialen mee bewerken zoals marmer, beton of  een spiegel. Het nieuwe pand, de ruimte en de plannen bieden een ongebreidelde hoeveelheid aan spannende en nieuwe mogelijkheden met zich mee.’